Αθήνα, 2019
Ήτανε πάρα πολύ όμορφη η ζωή στα Γιάννινα…
Λέγομαι Ευτυχία, Μπατίνου απ’ τον πατέρα, το πατρικό μου, Εζρά απ’ τον άντρα μου. Ήμασταν στην οικογένεια έξι παιδιά κι εγώ ήμουνα το μικρότερο. Είχαμε είκοσι δύο χρόνια διαφορά το πρώτο παιδί της μητέρας μου μ’ εμένα και ήμουνα πάρα πολύ χαϊδεμένη σαν πιο μικρότερη στην οικογένεια. Όλες οι αδελφές μου παντρεμένες κι εγώ περνούσα να μου κάνουνε τα δώρα. Ήτανε πάρα πολύ όμορφη η ζωή στα Γιάννινα, είχα τους γονείς μου, τ’ αδέλφια μου, τους γαμπρούς μου, όλοι υπέροχοι άνθρωποι. Εγώ ήμουνα πάρα πολύ συνδεδεμένη με το εβραϊκό στοιχείο αλλά και με το χριστιανικό, διότι είχα κάνει γυμνάσιο τότε που δεν πηγαίναν τα παιδιά και είχα πάρα πολλές συμμαθήτριες. Να θυμηθώ τα ωραία χρόνια του γυμνασίου και μετά βέβαια ήρθαν τα δύσκολα, μετά στην Κατοχή, και μετά την Kατοχή, το Ολοκαύτωμα που φύγαμε. Ένα Σάββατο πρωί που ήρθανε και όλοι φύγαμε… Αναμνήσεις απ’ τα Γιάννινα και όμορφες και δυσάρεστες. Έτσι είναι η ζωή πάντοτε.
[…]
Δεν υπάρχει ωραιότερο απ’ την αγάπη κι απ’ την αγάπη δεν είναι μόνο να την παίρνεις, να ’χεις και το σθένος να τη δώσεις. Η αγάπη δεν μετριέται με τίποτα, τίποτα. Αγάπη, δώστε αγάπη, παιδιά. Είναι πολύ ωραίο πράγμα. Η ύλη φεύγει, φεύγει η ύλη… να του δώσεις πέντε δέκα δραχμές θα τις ξοδέψει και τελείωσε, θα του δώσεις ένα ωραίο φόρεμα, τίποτε. Η αγάπη είναι συναίσθημα, είναι, είναι… που μένει αιώνια κι αυτό πάντα όλοι το θυμόμαστε κι όλοι τη θέλουμε την αγάπη, αλλά παράλληλα να τη δίνουμε κιόλας απλόχερα. Εγώ τουλάχιστον τη δίνω την αγάπη απλόχερα.