Κφαρ Σάμπα, 2016
Εάν, εάν, εάν ζήσω και μπορώ και ίσως γυρίσω στην Ελλάδα…
Το μοναδικό μοναχά που με είχε αφήσει ίσως να ζήσω και να προσπαθήσω να ζήσω, θα ’λεγα, γιατί δεν εξαρτάτο μόνον από μένα, ήταν ότι ίσως να βρω [τον πατέρα μου], γιατί με τη μητέρα μου ήξερα και το αδελφάκι μου, μόλις φθάσαμε στο Άουσβιτς, αμέσως μόλις περάσαμε από τον γιατρό, πέντε μέτρα περίπου, αμέσως που έκανε τη σελέκτσια, έβαλε κατευθείαν τη μητέρα μου και το αδελφάκι μου στο αυτοκίνητο και τους πήραν κατευθείαν στα αέρια και στους φούρνους. Συνεπώς, για τη μητέρα μου και για το αδελφάκι μου ήξερα ότι δε ζουν. Η οικογένεια της μητέρας μου, αδέλφια, είχαν μικρότερα παιδιά και σκεπτόμουν οπωσδήποτε δε θα είναι εν ζωή. Το μοναδικό που σκεπτόμουν κάθε φορά, ότι, γυρίζοντας, αν κρατήσω και αν τελειώσει ο πόλεμος και αν οι Γερμανοί μας αφήσουν εν ζωή, γιατί ίσως να μη θέλουν να απομείνουν και να πούμε το ό,τι συνέβη, το ό,τι μας έκαναν, συνεπώς και εάν, εάν, εάν ζήσω και μπορώ και ίσως γυρίσω στην Ελλάδα και βρω τον πατέρα μου εν ζωή, γιατί πολλές φορές ήμουν πραγματικά απελπισμένη εντελώς και πολλές φορές έλεγα «εγώ θα πάνω στο μπάνιο, και να γράψει τον αριθμό μου, γιατί πια δεν μπορώ παραπάνω».