Ρόδος, 2015
Γιατί εγώ;
Πριν εζούσα, πριν εζούσα με την ιδέα, γιατί ξέρεις, όταν βγαίνει κάποιος από αυτή την κόλαση αναρωτιέται «γιατί γιατί, γιατί, γιατί»; Εγώ είχα ένα γιατί που ερωτούσα. «Γιατί εγώ;» και «γιατί εγώ;», «γιατί εγώ;». Δεν έβρισκα την απάντηση στο «γιατί αυτό». Και τώρα, δόξα ο Θεός, έχει δέκα χρόνια που ηύρα την απάντηση, γιατί είναι ένα πράμα που κάμνω για να μεταδώσω τα παιδιά να μην ξαναΐνει πια, να μην ξαναΐνει πια. Είναι εμένα αυτό το μίσιον [αποστολή], είναι μίσιον αυτή και εύχομαι… είμαι σε καλό δρόμο, γιατί καταλαβαίνω ότι τα παιδιά μου δίνουν ένα ευχάριστο, δηλαδή un riconoscimento importante [μια αναγνώριση σημαντική]. Γι’ αυτό συνεχίζω. Αν δε μου δώνανε τα παιδιά αυτή την αναγνώριση, εγώ δεν το κάμνω για μεγάλα… το κάμνω για τα παιδιά, και αφού τα παιδιά συνεχίζουν να μου δίνουν αυτή την αναγνώριση, θα συνεχίσω να το κάμνω.
Αυτή είναι η μίσιον που έχω γω. Έως ότου Εκείνος θα μου δίνει τη δύναμη, δεν θα σταματήσω ποτέ.
[…]
Και τώρα, όπως σου είπα προηγούμενα, είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, γιατί βρήκα την απάντηση.
Με διάλεξε, με διάλεξε…