Τελ Αβίβ, 2017
Να κάψω τα πτώματα… aυτή ήταν η δουλειά μου για δυο μήνες. Κάθε μέρα μου ’ρχoταν να… ήθελα να σκολάσω τη ζωή…
Μια φορά, μία μέρα εγώ βγήκα στη δουλειά. Βλέπω ένα φορτηγό κι είχε ανθρώπους εκεί πέρα και έλειπε και ένας. Αυτός, ο Γερμανός, με φωνάζ’ «κομ, κομ, σνελ», έλα γρήγορα… Πού μ’ ήφερε; Να κάψω τα πτώματα, κι αυτή ήταν η δουλειά μου για δυο μήνες. Κάθε μέρα μου ’ρχoταν να… ήθελα να σκολάσω τη ζωή. Δεν μπορούσες να ζεις, αλλά ακόμη δεν ήμαν μόνιμος και μια μέρα άρχισ’ η δουλειά απ’ τις τρεις τέσσερις το πρωί, εβγήκα ξανά, επήγα στο μέρος εκεί. Όπως είμαι εκεί πέρα, έρχεται ένα φορτηγό και φωνάζ’ ένας Γερμανός κομ [έλα στα γερμανικά]. Εγώ γυρίζω ας πούμε δεξιά αριστερά, δε βλέπω τίποτα, έρχετ’ αυτός, μ’ αρπάζ’, οπ, και με λέει «στο αυτοκίνητο» και με γυρίζουν πίσω με όλα τα αδέρφια, όλ’ μαζί. Φιλιά, αγκαλιές. Εντωμεταξύ ήτανε να μας κάνουνε εργάτες και μας πήραν «πώς λέγεσαι ’σύ», με το νούμερο, δεν έχει όνομα, όχι πώς σι λεν, με το νούμερο, εχάντ σμόνα [ένα οκτώ, στα εβραϊκά] ένα, οχτώ, ένα, έξι και θέλαν επαγγελματίες μπογιατζήδες. Εγώ σα μικρός και τ’ αδέρφια μου λένε «κορόιδο, λο [όχι, στα εβραϊκά]», «Ανί [εγώ]» Σηκώνω το χέρι, μάλερ, μάλερ, στα γερμανικά δηλαδή μπογιατζής. Τ’ αδέρφια μ’ με τραβάν κι ο Γερμανός νοτέ λι γκαμ μακά [με χτυπάει στα εβραϊκά]. Μ’ έβγαλε απ’ το θάνατο.