Τελ Αβίβ, 2016
Έκανε κρύο εκεί, δεν υπήρχε σωστή τροφή, παρόλο που η μητέρα μου έπαιρνε ειδικές μερίδες λόγω του μωρού.
Λοιπόν γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1939. Οι γονείς μου ήταν ο Βενιαμίν και η Εβελίν Βίδα. Το 1943 εκτοπιστήκαμε από την Ελλάδα. Περάσαμε από το Μπέργκεν-Μπέλζεν. Η ισπανική κυβέρνηση μας έσωσε και μας επέτρεψε να περάσουμε στην Ισπανία. Στο σπίτι μιλάγαμε λαδίνο αλλά τα μιλούσα με τους γονείς μου και από τότε που πέθανε η μητέρα μου δεν τα ξαναμίλησα, οπότε τα έχω ξεχάσει λίγο. Εδώ στο Ισραήλ ζω από το 1944, έχω δύο παιδιά και έξι εγγόνια.
Η αδελφή μου η Βάρντα γεννήθηκε την ημέρα που μας εκτόπισαν από την Ελλάδα, στο Μπαρόν Χιρς, το γκέτο των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και κατόπιν έκανε όλο αυτό το ταξίδι όντας μωρό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Γερμανοί σχεδόν την κακόμαθαν λίγο, ακόμα και σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπως το Μπέργκεν-Μπέλζεν καθώς της έδιναν πιο πλούσια τροφή για να μπορέσει… [να επιβιώσει] σαν μωρό που ήταν. Γιατί, πραγματικά, στο στρατόπεδο μας φέρθηκαν… καθώς ήμαστε προστατευόμενοι του Φράνκο, μας φέρθηκαν με ένα τρόπο με τον οποίο δεν είχαν φερθεί ποτέ σε κανέναν άλλο Εβραίο. Αν και το να ζει κανείς μέσα σε ένα στρατόπεδο δεν είναι σε καμία περίπτωση ευχάριστο.
Έκανε κρύο εκεί, δεν υπήρχε σωστή τροφή, παρόλο που η μητέρα μου έπαιρνε ειδικές μερίδες λόγω του μωρού. Γενικά δεν υπήρχε τροφή. Και έπειτα, σου δημιουργείται αυτό το τραύμα, να μην πετάς το ψωμί, να μην πετάς την τροφή σου κι όλα αυτά.