Τελ Αβίβ, 2016
Η Βαρκελώνη είναι τόσο… για μας υπήρξε κάτι πολύ σημαντικό.
Λοιπόν, ονομάζομαι Αντίνα Σίντες. Το πατρικό μου όνομα είναι Γκατένιο. Ο πατέρας μου είναι ο Αλμπέρτο Γκατένιο, η μαμά μου Βίδα Γκατένιο και ήμασταν τρία αδέλφια, δύο αδελφοί και εγώ.
Ήμασταν στην Θεσσαλονίκη, και ο παππούς μου, καθώς ήταν πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας, είχαμε πραγματικά πολλές γνωριμίες και ήμασταν πάντα καλεσμένοι σε πολύ σημαντικά μέρη. Στο σπίτι μιλούσαμε συνήθως γαλλικά. Με τον παππού μου και την γιαγιά μου της μαμάς μου [από τη πλευρά της μητέρας της] μιλούσαμε λαδίνο. Με τον παππού μου, του πατέρα μου, μιλούσαμε τα γαλλικά και όταν πήγα στο σχολείο μιλούσα ελληνικά, μελετούσαμε τα ελληνικά. Και να λοιπόν που δυστυχώς έφτασε το 1943 και η εκτόπιση των Εβραίων. Τον παππού μου δυστυχώς τον πήραν [δεν είχε ισπανική ταυτότητα], εκτοπίστηκε [στο Άουσβιτς]. Ήταν πολύ λυπηρό να βλέπει κανείς πώς τους πήραν από εκεί. Και κατόπιν ήρθε η δική μας σειρά. Ήμασταν, μας πήραν, τέλος πάντων γνωρίζετε όλα αυτά που συνέβησαν, μέχρι που, δόξα τω Θεώ, τον Οκτώβριο του 1944, ήταν τα γενέθλια των δεκατεσσάρων μου ετών, ήμασταν, ήταν η πρώτη μέρα που φτάσαμε στη Βαρκελώνη [από το Μπέργκεν-Μπέλζεν]. Η Βαρκελώνη είναι τόσο… για μας υπήρξε κάτι πολύ σημαντικό. Και πραγματικά αργότερα αναγνωρίστηκε όλη η ιστορία, αυτά που συνέβησαν.