Αθήνα, 2015
Τα φύλαξε, εμείς νομίζαμε ότι…
Πήραν τον μπαμπά μου και τον αδερφό μου που ήταν μεγαλύτερος και τους πήγαν στο Μπεθ Σαούλ και από κει είπανε να ‘ρθούνε κι οι οικογένειες και μας πήραν στο Μπαρόν Χιρς και δύο μέρες μετά μπήκαμε στο τρένο και πήγαμε Μπέργκεν. Εμείς ήμαστε απ’ τις διακόσιες τριάντα οικογένειες που είχαμε [ισπανικά χαρτιά]… Αυτοί σωθήκανε γιατί ήταν πολλοί Ισπανοί που… εμείς δεν μπορέσαμε να σώσουμε τη γιαγιά μας που ήτανε Αμπουάβ. Δεν ξέρω αν το ‘χετε υπόψιν σας το ορφανοτροφείο. Δεν μπορέσαμε να την πάρουμε διότι δεν είχε [χαρτιά]… Δεν ήταν στις διακόσιες τριάντα οικογένειες τις ισπανικές που είχε αναγνωρίσει το [ισπανικό] κράτος.
Ο Ρομέρο που ήτανε τότες πρόξενος στην Αθήνα ήρθε στη Θεσσαλονίκη. «Θα βοηθήσω όσοι είναι στη λίστα» και ήρθε ένας παππάς, τον λέγαμε Παπαζήκο. Ο Παπαζήκος ήρθε στο Μπαρόν Χιρς, μας επήρε ό,τι είχαμε τιμαλφή, ό,τι φορούσαμε τα ‘βαλε σε φακέλους και τα βρήκαμε. Τα φύλαξε, εμείς νομίζαμε ότι… Γιατί όταν μπήκαμε στο Μπαρόν Χιρς, ό,τι είχαμε τιμαλφή λέγανε οι Γερμανοί να τα δώσουμε, αλλά ήρθε ο Παπαζήκος και λέει «όχι, θα μου τα δώσετε εμένα κι εγώ θα κανονίσω με τους Γερμανούς». Και τα δώσαμε και αυτός μας τα επέστρεψε.