Τσουρ Μοσέ, 2016
Μόλις παντρεύτηκα ήρθα στο Τσουρ Μοσέ. Από τότε είμαι εδώ, στο σπίτι αυτό.
Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ήτανε… Η μαμά μου ήτανε Ιουλία και ο μπαμπάς ήταν Ιτσχάκ και έχω, είχα, δύο αδελφές και έναν αδελφό, Υβόν, Ρασέλ και Άβρααμ και έμαθα στο σχολείο, πρώτα έμαθα στο ιταλικό σχολείο, ύστερα πήγα στο ελληνικό. Στο σπίτι μιλάγαμε λαδίνο. Στο σχολείο ήταν ή ιταλικά ή ελληνικά.
[…]
Εδώ [στο Ισραήλ] ήρθαμε το 1945 και ήμασταν στο… μας πήραν στο Μπέιτ Ολίμ [Σπίτι των Μεταναστών] κι ύστερα ήμουνα σε μια οικογένεια, σε φίλους μας. Ήμουνα εκεί έως ότου έχτισαν τα σπίτια για τους Ολέι Γιαβάν [Έλληνες μετανάστες στα εβραϊκά] και πήγαμε εκεί. Ύστερα από δύο χρόνια εγώ παντρεύτηκα κι ήρθα εδώ στο Μοσάβ [οικισμός στα εβραϊκά, ένας τύπος συνεταιριστικής αγροτικής εγκατάστασης] Τον άντρα μου τον γνώρισα στο Τελ Αβίβ, συναντηθήκαμε σε φίλους μας. Εγώ πήγα με τη μαμά μου, κι αυτός ήρθε με την αδελφή του και μας έκαναν, μας έκαναν ένα… Αλλά δεν ήτανε προξενιό αυτό. Ήτανε αγάπη από πρώτη ώρα.
[…]
Μόλις παντρεύτηκα ήρθα στο Τσουρ Μοσέ. Από τότε είμαι εδώ στο σπίτι αυτό. Είχαμε κότες, μαζεύαμε τα αυγά, τα ζυγίζαμε για να τα χωρίσουμε σε κατηγορίες, τα μικρά, τα πιο μεγάλα, τα πιο μεγάλα. Είχαμε κάμποσα λαχανικά, είχαμε πολλές δουλειές εδώ, είχαμε αγελάδες, έμαθα να…να αρμέγω την αγελάδα.
Εβραϊκά μιλούσα με τον άνδρα μου. Λαδίνο μιλάω και τώρα. Εγώ μιλούσα όλον τον καιρό, μιλούσα με την πεθερά μου, αλλά όλοι, όποιος θέλει… όταν συναντιούμαστε με [φίλους] που μιλάνε λαδίνο, μιλάω κι εγώ. Κι ύστερα, βλέπω στην τελεβίζια [τηλεόραση στα εβραϊκά], βλέπω τις… τις τηλενοβέλες τις ισπανικές και τα καταλαβαίνω όλα.