Αθήνα, 2015
Όταν γυρίσαμε, η μητέρα του Σπύρου του Αλεξάκη ήταν 104 ετών και μας πήρε να χορέψουμε κρητικούς χορούς. Ήταν κάτι το απερίγραπτο…
Η οικογένεια μου, όλοι ήταν εγκατεστημένοι στην Θεσσαλονίκη. Ο μοναδικός που γεννήθηκα στην Αθήνα ήμουνα εγώ. Γεννήθηκα στις 18 Απριλίου του 1938 και μέναμε κοντά στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Tην παραμονή της 25ης Μαρτίου ήρθαν με ένα φορτηγό οι Γερμανοί, χτυπήσαν βάρβαρα την πόρτα, κοντέψαν να τη σπάσουνε, άνοιξε η μητέρα μου και μας υποχρέωσαν να πάρουμε ό,τι πράγματα μπορούσαμε και να επιβιβαστούμε στο φορτηγό. Ο πατέρας μου επειδή ήταν πολύ ξύπνιος, πρόβλεψε και πήρε ένα διαζύγιο, ψεύτικο βέβαια από τη μητέρα μου και κατάφερε μάλιστα να διατηρήσει η μητέρα μου την ισπανική υπηκοότητα την οποία είχε πριν παντρευτεί.
Ο πατέρας μου δεν βρισκόταν το βράδυ που ήρθαν να μας συλλάβουν, δεν βρισκότανε στο σπίτι, γιατί προηγουμένως κρυβόμαστε σ’ ένα σπίτι στο Γουδή, αλλά εγώ επειδή ήμουνα πιτσιρίκος και λαλίστατος είπα σε όλα τα παιδιά της γειτονιάς «εμείς ήρθαμε να κρυφτούμε γιατί είμαστε Εβραίοι». Φυσικά την επόμενη μέρα επιστρέψαμε στο σπίτι κι ο πατέρας μου εξακολούθησε να ψάχνει να βρει σπίτι στα διάφορα περίχωρα της Αττικής. Εκείνο το βράδυ, επειδή υπήρχε απαγόρευση της κυκλοφορίας, φιλοξενήθηκε σε ένα θείο μου ο οποίος έμενε στην Κηφισιά. Γι’ αυτό και δεν τον πιάσαν, γιατί θα ήταν καταστροφή, γιατί ο πατέρας μου ήταν Έλληνας υπήκοος δεν είχε αλλάξει ο ίδιος… βέβαια όλη την εξυπηρέτηση την προσέφερε η ισπανική πρεσβεία και υπήρχε ένας ηγούμενος ο οποίος ήταν εκπληκτικός άνθρωπος απ’ ό,τι άκουσα- άκουγα τον πατέρα μου να τον επαινεί συνέχεια και πραγματικά ήτανε ανυπολόγιστη η βοήθεια την οποία μας πρόσφερε. Τον πατέρα μου εδώ τον έσωσαν μια οικογένεια χριστιανική, ένας Αλεξάκης Σπυρίδων, ο οποίος το έκανε με κίνδυνο της ζωής της γυναίκας του, της μητέρας του και των τεσσάρων του παιδιών, με κίνδυνο της ζωής εφτά ανθρώπων, οι οποίοι από τότε θεωρούμεθα αδέρφια. […] Aυτοί οι άνθρωποι με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν έναν άνθρωπο που δεν τον γνώριζαν καθόλου πριν.
[…]
Mας πήραν με τους Ισπανούς υπηκόους με το δεύτερο γκρουπ. Βέβαια οι εμπειρίες ήταν τραυματικές. Αρχικά μας πήρανε στο Χαϊδάρι όπου μείναμε οχτώ μέρες κι απ’ ότι έμαθα μετά μας φορτώσαν στις 2 Απριλίου και μας πήραν στο… μετά από ένα ταξίδι οχτώ ημερών περίπου μας πήραν στο Μπέργκεν-Μπέλζεν. Οι συνθήκες εκεί ήτανε τραυματικές πραγματικά. Κάθε μέρα υποχρεωμένοι να βγαίνουμε έξω στο απέλ για να μας μετρήσουν. Αυτό γινόταν κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Ούτε κατά λάθος, ούτε μια φορά δε μας βγάλαν σωστούς. Επίτηδες το κάναν για να μας κρατάν όσο το δυνατόν περισσότερο στο κρύο, στο πολικό κρύο που είχε το χειμώνα και στη ζέστη το καλοκαίρι. Η κατάσταση στο Μπέργκεν-Μπέλζεν ήτανε πολύ δύσκολη διότι το φαγητό ήταν ελάχιστο, το κρύο δεν μπορούσε να ελεγχθεί, πραγματικά τουρτουρίζαμε, τα ρούχα τα οποία είχαμε… δεν μας δώσαν ρούχα του στρατοπέδου αλλά μείναμε με τα δικά μας και τα κρεβάτια ήτανε το ένα πάνω στο άλλο. Τον αδελφό μου τον βάλαν με τους άντρες γιατί ήταν μεγαλύτερος κι εγώ έμεινα με τη μητέρα μου. Αρχίσαν και μας πηγαίνανε σε κάποια μπάνια για να κάνουμε μπάνιο. Επειδή όμως είχαν διαρρεύσει ορισμένες πληροφορίες τι γινόταν στα διπλανά στρατόπεδα, πραγματικά κάθε φορά που μπαίναμε νιώθαμε ότι ήταν η τελευταία μας στιγμή.
[…]
Είναι τόσα πολλά τα οποία βιώσαμε όλο αυτό το χρόνο τα οποία είναι αδύνατον να τα περιγράψω τώρα σ’ αυτό το λίγο χρόνο, αλλά πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω τους Ισπανούς, την Ισπανική Πρεσβεία και φυσικά τον σωτήρα του πατέρα μου, τον Σπύρο τον Αλεξάκη, τον μακαρίτη Σπύρο Αλεξάκη και την Αθηνά και τα τέσσερά τους παιδιά. Όταν γυρίσαμε, η μητέρα του Σπύρου του Αλεξάκη ήταν 104 ετών και μας πήρε να χορέψουμε κρητικούς χορούς. Ήταν κάτι το απερίγραπτο…